BİRİCİK ŞANSIMIZ YAŞAMAKMIŞ: MERHABA 2021

Ocak 2021 yarılandı sayılır.

Sıfırlanmış hissediyor musunuz hala?…✨

Hem garip bir huzur hem de aynı şekilde bir korku var içimde.

Bir yanım “hayallerimi” düşündükçe heyecanlanırken, diğer yanım “çat kapı gelen, bizi hazırlıksız yakalayan” o felaket dolu seneyi düşünüyor ve korkuyor.

Öğrendiklerim çok fazla … Korkum da bundan. Ama o “sıfırlanmışlık hissi” bir şekilde cesaretlendiriyor.

Bu süreçte öncelikle…

İş yaşamının verdiği “yoğunluk” hissinin, bir zaman sonra insanı sarhoş ettiğini ve bu sarhoşlukta insanın kendini ne kadar “ ihmal edebildiğini “ gördüm.

Çalışırken, öyle kan ter içinde, gecemizi gündüzümüze katarak değil, durup molalar vererek ve bu molalar esnasında hayatın nabzını hissederek çalışmanın önemini anladım.

İş ve gündelik hayatımızda; negatifliği ve ayarsız samimiyetiyle, motivasyonumuzu düşüren, iyi niyetimizi suistimal eden “toksik insanlardan” uzak durmamız gerektiğini anladım.

İster iş arkadaşı, ister patron , ister ablan ister abin olsun, yaşam içerisindeki “çizgilerin önemini” anladım.

Yine iş ve gündelik yaşam içerisinde; en çok korumamız gereken o “biricik” şeyin “ vicdanımız, onurumuz ve ruh sağlığımız” olduğunu anladım. Bu çok çok önemli.

Arkadaş, dost ya da ne derseniz, bazı insanların hayatımızdan gitmesi gerektiğini ve bunu kabullenmemiz gerektiğini anladım. Ve birinin hayatımızdan çıkmasının her zaman negatif değil bazen pozitif anlamının da olabileceğini gördüm.

Gereksiz yere, düşünmeden satın aldığım birçok şeyi, aslında içimdeki bir yerde “bir hissin boşluğunu doldursun diye” aldığımı farkettim. Ve aldıklarımın bu kadar çok olması beni çok korkuttu. Ne çok boşluk varmış içimde. Bunu öğrendim, üzüldüm.

Haberlere daldım, herkes gibi uzun uzun sağlık bakanının açıkladığı verileri dinledim. Herkes gibi korktum ölmekten. Bir evde, öylece açlıktan/hastalıktan ölmekten korktum. Marketten çoğu kez ihtiyaç fazlası alışveriş yaptım. Ve doğanın ufacık bir hareketle bizi nasıl “ ilkelleştirebildiğini “ gördüm.

“Bu kadarcıkmışız işte” dedim!

Doğayla inatlaşılamayacağını anladım.

Bu dünyadaki yegane işimizin “ sevdiklerimizle mutlu bir şekilde yaşamak” olduğunu ve yaşamanın da “biricik şansımız” olduğunu tüm ruhumla hissettim, anladım.

Sarılmak ve dokunmak denilen şeylerin hayatımızda ne kadar çok yer tuttuğunu anladım.

BİRİCİK ŞANSIMIZ

2021Ne kadar “öldük bittik, tükendik” desek de aslında sadece “esnediğimizi, dönüştüğümüzü ve güçlendiğimizi” anladım.

Sözün özü… Hiçbirimize seçme şansı verilmeden, hepimiz bir yılı en çok “kendimizle” geçirdik.

Ve bence bazılarımız her ne kadar buna ihtiyaç duymasa da, benim “kendimle kalmaya” baya ihtiyacım varmış.

Delirmekten korktum…

Düşündüm, üzüldüm, ağladım, umut ettim, korktum, çabaladım, düştüm, hatta çoğu kez sadece kendimi görmekten, uzunca bir süre sadece kendi sesimi duymaktan delireceğimi sandım.

Sevdiğim bir çift ele tutundum, varlığına şükrettim. Sevmenin, sevilmenin, birbirine destek olmanın ne kadar kıymetli bir şey olduğunu gerçekten anladım. “Yol arkadaşlığı” kavramını bir kere daha düşündüm, tebessüm ettim.

Şimdi “yeni bir sayfa” önümüzde açık duruyor. Yol ayrımlarını ve güzergahları vermek için, bir hamlemizi bekliyor.

Ve biz bu kadar zor ve aklımızın sınırlarıyla oynayan bir yıl yaşadıysak (ki bu konuda hemfikiriz), o yılın içerisinden sağ salim çıktıysak, o halde öyle akıllıca hamleler yapalım ki, bu yıl ve sonraki yıllarda şans bizden yana olsun.

Mantıklı, serinkanlı ve heyecanlı adımlar atarak “yaşadığımız”, sevdiklerimizin elini bırakmadığımız, kendimizle baş başa kalmaktan da korkmadığımız, sağlığımıza çok ama çok dikkat ettiğimiz ve düşlerimizi gerçekleştirdiğimiz bir yıl diliyorum.

Merhaba 2021🌟

– Sizi çok seviyorum!

More from tastimcemberimden

RÜYALAR ŞEHRİ, AŞK, SOSYAL MEDYA: EMILY IN PARIS

Düşlerini gerçekleştirmek için erkenden uyananlar burada mı?🌟 Buradaysa da değilse de günaydın!...
Read More

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

1 + 4 =