Selam…
Kendimi bulduğum yerdeyim… Buraya yazmak iyi geliyor. Buraya yazarken, sanki içimdeki evi topluyor gibi hissediyorum…
Şu aralar, farklı bir dönemden geçiyorum. Detaylara girmeyeceğim fakat, zaten yaşanılanların “ne” olduğundan ziyade, “sonucunun seni neye dönüştürdüğü” çok daha önemliymiş… Bunu anladım. Henüz “şu oldum” diyemiyorum ama eski ben olmadığım bir gerçek.
“Ye, Dua Et, Sev” filminde şöyle diyordu; “Yıkım, değişime giden yol için bir hediyedir.” Bir kaç hafta önce bu cümle o kadar anlamsızdı ki benim için. Çünkü, yaşanılanlar henüz çok sıcaktı ve ben soğumaması için direniyordum. Şimdi ise, bir şeyler soğudu ve iyileşmek için yine kelimeler elimden tutsun istiyorum. Bu yüzden de bu cümleye, bir “dua gibi” tutunmaya çalışıyorum. Ve iyi geliyor, hissediyorum… Ben, kafamı hep hayalini kurduğum şeylere çevirirken, beni yoran, yıpratan şeyler giderek geride kalacak, kalıyor da. Biliyorum.
Ve tüm bu yaşananlardan öğrendiğim en güzel şey nedir, biliyor musunuz?
Yaşadıklarım, en başta, benden inandıklarımı çalıyor ya da duygularımı örseliyor zannederdim. Öyle değilmiş meğer… Aksine daha çok inanıyorum şimdi. Aşkın da dostluğun da ne olduğunu ya da “nasıl olmaması gerektiğini” şimdi en çok ben biliyorum. Çünkü, dur demeden, kalıplara sokmadan, klişelere kulak asmadan yaşadım. Ve yanıldım da. O yanılgının ardından gelen acıyı da ağlamaları da ertelemedim. Konuştum, bağırdım, ağladım. Ama bir yerde bitti, bir anda. Şimdi o kuracak tek bir cümlem dahi yok, bu hikayeye dair.
Daha iyiyim bu yüzden…
Bazen her ne kadar, “Ufacık suları deniz gibi gözde büyütmeye, sonra o denizin içinde boğulmaya ya da kestirmeden gitmek yerine yolu bu kadar uzatmaya ne gerek vardı ki? “ desek bile… Hayat bu…
Ve bence ne olursa olsun hayat, şifalı bir şey… En azından ağlamalarını, bağırıp çağırmalarını ertelemediğinde, yani kendini en savunmasız halinle ona teslim ettiğin sürece yaraladığı, örselediği yeri iyileştirdiğini ben gördüm.
Ama kısa ama uzun vadede…
Sevgiler….
