Biliyor musunuz, eskiden ne zaman üst üste aksilikler yaşasam günün sonunda hep “bundan sonra öyle davranmayacağım, hayatımı temize çekeceğim. Bambaşka bir insan olacağım.” derdim.
Bambaşka?
Ne kadar büyük bir yanılgı… Yani sırf o an yaşadığım birkaç şey beni rahatsız ediyor diye, nasıl o yaşananlardan hiçbir iz taşımayan birine dönüşebilirim ki? Ya da dönüşsem bile, o bambaşkalık ne kadar sürecek?
Her an dakika dakika değişmiyor muyuz?
Şu anki halimiz dünden izler taşısa da eskisi gibi değil ve yarın da bugünden farklı olacak.
Aklıma Alice Harikalar Diyarında kitabındaki şu alıntı geldi:
“Dünü anlatmamın bir yararı olacağını sanmıyorum, çünkü dün başka biriydim.”
Demekki değişim kaçınılmaz, ve bambaşka bir insan olmak dediğimiz şey ise kısa ömürlü.
O halde ne yapmalı?
Bence içinde bulunduğumuz anın içerisinde, olabildiğimizin en iyisi olmalıyız. Ama eğer bir şekilde olamadıysak, o halimizi de kabul etmeli, onu yok etmeye çalışmamalıyız. Yola sakin bir şekilde, telaşa kapılmadan, onunla devam edersek, bütünüyle yok olmasa bile adım adım azaldığını göreceğiz zaten.
Ve ortaya çıkan ruh her defasında daha özgün daha “kendine has” olacak.
Ki herkesin ve her şeyin birbirine çok fazla benzediği şu günlerde “kendine has olmak” mucize değil de ne?🧡
