Selam!
Uzun bir aradan sonra, ikinci evim sayılan ve üniversitemizin uygulama birimi olan Dükkan’ın toplantısına katıldım, hem de uykusuzluktan pörtlemiş gözlerimle.( Bayadır ihmal ediyormuşum,bugün anladım) Ajansa yeni alınan, birbirinden enerjik ve genç dimağların arasında eğreti duracağım diye strese girerken bir anda ilham perim sağ omzumda belirdi. Şaka yapmıyorum, gerçekten belirdi! Tıpkı Müntekim Gıcırbey’in Şebnem’i gibi. (*Murat Menteş/Korkma Ben Varım kitabının karakterleri) Hani diyor ya ” Susamlı akide şekerim, saraya sızmış lunapark balerinim… ”
Öyle büyülü, göz kamaştırıcı bir ruhu var. Ve tam da ihtiyaç duyup kendimi anlatamadığım zamanlardan biri olduğunu anlamış olacak ki hâlet-i ruhiyemi (onun deyimiyle) sordu.
Ben anlattım.
O dinledi.
Ona çok istenilen ve elde edilen bir şeyin sonrasında oluşan, o durgun zamanları yaşadığımdan bahsettim. Dünyanın en tatlı insanının ağzından, en tatlı kelimeler dökülmeye başladı. Ve şöyle basit bir sonuca vardık: Uzun bir yolda sadece karşıya bakarak yürümüştüm. Sağımda, solumda, yerde ve yukarıda neyin olduğunu düşünmemiştim ya da unutmuştum.
İşte sorun buydu. Yarım bırakıp yanından uzaklaştığım şeylerin gözden kaybolmasıydı. Ve ilham perim, tütsülenmiş kelimeleriyle, yarım bıraktıklarımın yoluna fener tutup her birini tek tek gösterdi ve bir halı gibi silkeledi beni.
Hani, klasiktir ve motive etmek için hep söylerler ya ;” Hayat, mutlu olduğumuz anların toplamıdır, keyfini çıkar.” Ama bir şey daha varmış. Bence hayat, sona erdirebildiğimiz ya da yarım bıraktıklarımızın sonucunda şekillenen bir şeydir. Aslında biraz derinine inilirse iki cümle de aynı kapıya çıkar. Ve her iki cümlede de önemli olan, SİHİR !
Biliyorum, hiç kimsenin sihirli bir sopası yok. Ama KELİMELER var. Ve gerçek dünyanın sihri de kelimelerdir.
Ve uyarı levhaları gibi karşınıza çıkan DOSTLARdır.
