Kışın gitmemek için ısrar ettiği günlerden, soğuk ve rüzgarlı bir gün. Adını hatırlamadığım bir dersten çıkıp kendimi fakültenin kantinine atıyorum. Çayımı da alıp bir masaya geçiyorum. Uykusuzluğun aktığı gözlerim masanın kenarındaki nota çarpıyor.
Gülümsüyorum.
Kabul edelim ki bizler annemiz ve babamız kadar sokaklarda doyasıya oyun oynamadık. Klasikler birer tuğla gibi geldi hep, okumadık çoğunu. Cem Karaca dinlemedik mesela. Ya da bir Tanju Okan. Turgut Uyar’ı Cemal Süreya’yı sınavlarda bize sorulan kısmı kadar bildik. Bizler apartmanlara tıkılmış, önüne sunulanla yetinen, sistemle boğuşan, çok şansız çocuklardık. Duygularımızı öyle süslü cümlelerle anlatmayı bilmezdik.Ta ki bir gün duvarlarda, banklarda, merdivenlerde, vapurda, okul sıralarında, peçetelerde ve kağıtlarda #siirsokakta hastagiyle yazılmış şiirlerle karşılaşana kadar.
Bu akımla birlikte sıkışıp kaldığımız apartmanlardan dışarı çıktık. Ve duygularımıza tercüman olan şiirleri gördük. Kendimiz yazamasak da , söyleyemesek de içten içe yaşadığımız acıya ya da mutluluğa bir başkasının dizelerinde rastlamak bizleri mutlu etti. Çünkü insan, anlaşılmak ister. #siirsokakta anlaşılabilmenin en güzel yolu oldu. Tüm şiir severlere defteri kapattırıp, onları sokaklarda birleştirerek, ‘Aşk, örgütlenmektir.’ diyen şairi haklı çıkardı.
İşte o sokaklara dökülen o şiirlerden bazıları ;
